Schloss Linderhof: het kind Ludwig II
Het Schloss Linderhof is één van de kastelen die de beroemde Beierse vorst Ludwig II voor zichzelf liet bouwen. Ludwig II, die regeerde van 1864 tot 1886, was een tragische figuur. Een koning tegen wil en dank, die weinig met staatszaken te maken wilde hebben en zich in plaats daarvan liever ophield in de sprookjeswereld die hij voor zichzelf creëerde.
Met Beierse staatsgelden liet hij onder meer de kastelen Neuschwanstein, Linderhof een Herrenchiemsee bouwen. In deze fantastische paleizen luisterde hij naar de muziek van Wagner en probeerde hij zich af te sluiten van de grote boze buitenwereld. Intussen nam Beieren deel aan de Frans-Duitse oorlog (1870) en verloor het kort daarop een deel van zijn soevereiniteit toen het werd opgenomen in Bismarck's verenigde Duitsland. Dit alles was zeer tegen de zin van de koning, maar de zwakke Ludwig was niet in staat om deze historische gebeurtenissen te beïnvloeden.
Allengs raakte de koning verder verstrikt in zijn eigen fantasieën tot zijn omgeving in 1886 besloot dat hij geestesziek was. Ludwig werd afgezet en verdronk kort daarop samen met zijn arts in de Starnbergersee. Of het hier moord, zelfmoord of een ongeluk betrof is nooit opgehelderd.
Schloss Linderhof was voor Ludwig II bedoeld als een kleine, intieme lusthof waar hij kon bijkomen van de stressvolle staatsbemoeienissen. Hier zwelgde hij in luxe terwijl hij zich omringd wist door de beeltenissen van zijn idolen zoals 'zonnekoning' Lodewijk XIV en Madame de Pompadour.
Zo beperkt zijn capaciteiten als staatsman waren, zo onbegrensd was de fantasie waarmee hij zijn paleizen vorm gaf. Nieuw in Linderhof was bijvoorbeeld het technische foefje in de eetzaal waar de tafel in zijn geheel wegzakte in de vloer om vervolgens rijkelijk gedekt weer boven te komen. Een technische innovatie die de massaproductie overigens nooit heeft gehaald. De spiegelzaal en de slaapkamer zijn vooral wonderen van esthetisch vernuft.
Met de vele watervallen, vijvers en terrastuinen is het park rond Linderhof ontworpen om optimaal gebruik te kunnen maken van het hellende terrein. Het is een geslaagde combinatie van Italiaanse en Franse invloeden en wordt niet voor niets beschouwd als een hoogtepunt uit de parkarchitectuur van de 19e eeuw. Het Venustempeltje (monopteros) biedt het beste uitzicht over het park. Vlak daarbij bevindt zich ook de vermaarde venusgrot, een kunstmatige druipsteengrot die we als allegorie mogen zien van Ludwigs verknipte brein. Hier liet hij zich in een zilveren schelp rondvaren terwijl rondom hem de fonteinen en watervallen klaterden in een gevarieerd kleurenspel en een orkest de zware klanken van Wagner ten gehore bracht. Niet ver van de grot bevindt zich de Maurische Kiosk (het Moorse tuinhuisje) waar Ludwig zo nu en dan speelde dat hij een Oosterse vorst was.
De fantasierijke koning zou uiteindelijk meer tijd in Linderhof door kunnen brengen dan hem lief was, aangezien hij hier na zijn afzetting in 1886 huisarrest kreeg.
Zijn tragische verdrinkingsdood in de Starnbergersee zou toen echter niet meer lang op zich laten wachten.
Met Beierse staatsgelden liet hij onder meer de kastelen Neuschwanstein, Linderhof een Herrenchiemsee bouwen. In deze fantastische paleizen luisterde hij naar de muziek van Wagner en probeerde hij zich af te sluiten van de grote boze buitenwereld. Intussen nam Beieren deel aan de Frans-Duitse oorlog (1870) en verloor het kort daarop een deel van zijn soevereiniteit toen het werd opgenomen in Bismarck's verenigde Duitsland. Dit alles was zeer tegen de zin van de koning, maar de zwakke Ludwig was niet in staat om deze historische gebeurtenissen te beïnvloeden.
Allengs raakte de koning verder verstrikt in zijn eigen fantasieën tot zijn omgeving in 1886 besloot dat hij geestesziek was. Ludwig werd afgezet en verdronk kort daarop samen met zijn arts in de Starnbergersee. Of het hier moord, zelfmoord of een ongeluk betrof is nooit opgehelderd.
Schloss Linderhof was voor Ludwig II bedoeld als een kleine, intieme lusthof waar hij kon bijkomen van de stressvolle staatsbemoeienissen. Hier zwelgde hij in luxe terwijl hij zich omringd wist door de beeltenissen van zijn idolen zoals 'zonnekoning' Lodewijk XIV en Madame de Pompadour.
Zo beperkt zijn capaciteiten als staatsman waren, zo onbegrensd was de fantasie waarmee hij zijn paleizen vorm gaf. Nieuw in Linderhof was bijvoorbeeld het technische foefje in de eetzaal waar de tafel in zijn geheel wegzakte in de vloer om vervolgens rijkelijk gedekt weer boven te komen. Een technische innovatie die de massaproductie overigens nooit heeft gehaald. De spiegelzaal en de slaapkamer zijn vooral wonderen van esthetisch vernuft.
Met de vele watervallen, vijvers en terrastuinen is het park rond Linderhof ontworpen om optimaal gebruik te kunnen maken van het hellende terrein. Het is een geslaagde combinatie van Italiaanse en Franse invloeden en wordt niet voor niets beschouwd als een hoogtepunt uit de parkarchitectuur van de 19e eeuw. Het Venustempeltje (monopteros) biedt het beste uitzicht over het park. Vlak daarbij bevindt zich ook de vermaarde venusgrot, een kunstmatige druipsteengrot die we als allegorie mogen zien van Ludwigs verknipte brein. Hier liet hij zich in een zilveren schelp rondvaren terwijl rondom hem de fonteinen en watervallen klaterden in een gevarieerd kleurenspel en een orkest de zware klanken van Wagner ten gehore bracht. Niet ver van de grot bevindt zich de Maurische Kiosk (het Moorse tuinhuisje) waar Ludwig zo nu en dan speelde dat hij een Oosterse vorst was.
De fantasierijke koning zou uiteindelijk meer tijd in Linderhof door kunnen brengen dan hem lief was, aangezien hij hier na zijn afzetting in 1886 huisarrest kreeg.
Zijn tragische verdrinkingsdood in de Starnbergersee zou toen echter niet meer lang op zich laten wachten.
