Het standbeeld van Lodewijk XIV in Parijs

Geschiedenis

Rond 1680 kreeg Louvois van Lodewijk XIV de opdracht om een enorm plein van 224 bij 213 meter aan te leggen dat moest dienen als kader voor een kolossaal standbeeld van Lodewijk XIV. Er zouden ook enkele gebouwen met administraties van de staat worden gebouwd.

In 1699 werd het standbeeld plechtig onthuld maar de bouw van de paleizen (bedoeld om de Academie, bibliotheken en de Munt te huisvesten) rond het plein verliep zo traag dat op de dag van de onthulling de gaten in het decor moesten worden opgevuld met reusachtige doeken waarop gevels geschilderd stonden.

Tijdens de revolutie werd het standbeeld omver gegooid en omgesmolten, behalve de linkervoet die zich nu nog in het Musée Carnavalet bevindt (1792).

Zuil

In tegenstelling tot wat men soms denkt bestaat de kern van de 44m hoge zuil uit metselwerk. In 1806 liet Napoleon I op de plaats van het standbeeld de huidige zuil oprichten.
Toen het beeld van zijn sokkel werd gehaald klonk het commentaar van de keizer in ballingschap: 'Ze moeten me wel naar beneden halen, want zelf zullen ze nooit zo groot worden als ik'.
De bronzen buitenkant werd gegoten uit de 1200 kanonnen die werden buitgemaakt in de slag bij Austerlitz.
Op de buitenkant zijn oorlogscènes afgebeeld. De zuil is zelf een nabootsing van de zuil van Trajanus in Rome.
Napoleon III zorgde er voor dat er een kopie kwam van het eerste standbeeld, met Napoleon als Romeins keizer.