Lange tijd wilde Nantes de hoofstad van Bretagne zijn, maar zij moest uiteindelijk lijdzaam toezien hoe deze eer aan Rennes ten deel zou vallen. Hoewel de stad als gevolg van haar binding met Hendrik IV reeds de capitool was van het Pays de la Loire, heeft het zich altijd Bretons gevoeld. Nu nog, ruim tweehonderd jaar later, zien de Nantenaren zichzelf als Bretonnen. Een deel van dit Bretons erfgoed vind men terug in historische gebouwen als de Cathédrale St-Pierre met de tombe van de laatste hertog van Bretagne, Frans II.
Het Château des Ducs de Bretagne is een ander voorbeeld van een bouwwerk dat een rol van importantie heeft gespeeld in de geschiedenis van Bretagne. Hier werd in 1598 het Edict van Nantes door Henri IV getekend. Protestanten kregen daarbij het recht om openlijk hun godsdienst beleven. Tegenwoordig is er het Musée de Salorges gevestigd, een maritiem museum dat een indruk poogt te geven van de rol die Nantes speelde ten tijde van de slavernij in de 18e en 19e eeuw.
