Palais du Luxembourg
In 1612 koopt kocht ze het 'hotel' van de graaf van Luxembourg en verschillende andere terreinen (die het park zullen vormen).
In 1615 begon de bouw van het paleis. De architect liet zich hierbij inspireren door het paleis van de Pitti in Firenze. 24 schilderijen van Rubens moeten vanaf 1621 in een galerij op allegorische wijze het leven van Maria de Medici voorstellen. Ze hangen nu in het Louvre.
Zijzelf ging er vanaf 1625 wonen. Als regentes bracht ze er niets van terecht en het land stond op de rand van het bankroet.
De meerderjarig geworden Louis XIII liet zijn moeder een eerste keer verbannen, maar Richelieu slaagde erin beiden te verzoenen. In 1630 probeerde ze echter Richelieu van de macht te verdrijven maar slaagde daar niet in.
Het is de beroemde 'Journée des dupes' = gedupeerden waarop ze Louis XIII dwong te kiezen 'tussen een knecht (=Richelieu) en zijn eigen moeder'. Ze werd door haar eigen zoon Louis XIII voor de rest van haar leven verbannen naar Keulen waar ze in grote armoede in 1642 stierf.
Het paleis, dat zijn oorspronkelijke naam van Luxembourg terug heeft gekregen, bleef koninklijk bezit.
Vanaf 1852 tot 1871 was hier de Senaat gevestigd die in 1870 met groot enthousiasme de oorlog zou verklaren aan Pruisen.
Van 1871 tot 1879 fungeerde het als Parijse stadhuis (het echte Hôtel de Ville was tijdens de Commune afgebrand).
Tussen 1879 en 1940 was hier opnieuw de Senaat gevestigd.
Tijdens de oorlog (1940 - 1944) was het gebouw het hoofdkwartier van de Duitse Luftwaffe van het westelijk front.
Na de oorlog werd de Senaat hier opnieuw ondergebracht.
Tegenwoordig is het nog altijd de zetel van de Franse Senaat (en daarom alleen toegankelijk elke eerste zondag van de maand toegankelijk).
De Franse Senaat is samengesteld uit 322 senatoren die de werking van de regering controleren, wetten stemmen en scheidsrechter spelen bij conflicten tussen de regering en het parlement (Palais-Bourbon). Bovendien moet de voorzitter het staatshoofd vervangen als deze niet in staat is te regeren.
