Plein bij de Parijse Notre-Dame: La Place du Parvis

De naam is rond 1150 afgeleid van het woord 'paradisus' (kerklatijn). Oorspronkelijk was, naar middeleeuwse gewoonte toen er ook tegen de kerk zelf werd aangebouwd, dit plein volgebouwd. De gekleurde stenen op de grond geven de loop van de oude straat aan.

In de Middeleeuwen was dit plein het toneel van de eerste religieuze voorstellingen, was het de plaats waar misdadigers vergiffenis moesten vragen voordat zij geëxecuteerd werden (dat gebeurde niet hier, maar op de place de Grêve aan het Hotel de Ville) en vonden hier jaarlijks de narrenfeesten plaats.
Tijdens dit feest liepen priesters en narren vier dagen verkleed rond, kozen een narrenbisschop en gingen zich te buiten aan allerlei (seksuele) baldadigheden.
Ze gingen daar zover in dat justitie uiteindelijk besloot in te grijpen en de festiviteiten verbood.

Links van het plein bevindt zich het Hotel-Dieu waarvan gezegd wordt dat het door bisschop de Sully als armenhospitaal is opgericht; ook als verblijfsplaats voor de pelgrims naar Compostella (op de grondvesten van een voormalig weeshuis), omdat hij zich schaamde voor de grote geldverspilling bij de bouw van de kathedraal.

Het plein is ook het 'Point Zero' (kilometer nul) van de Franse 'routes nationale': de juiste plaats wordt aangegeven door een steen met de tekening van een gouden ster.

Onder het plein bevindt zich de 'crypte archéologique' waar men de fundamenten van vroegere kerken kan bekijken en ook de fundamenten van een woning van de Parisii.

Achter het plein bevindt zich de 'Préfecture de Police', het hoofdkwartier van de politie. Het is daar dat in 1944 de Parijse politie in opstand gekomen is tegen de Duitse bezetter. Stille getuigen daarvan zijn de gedenkplaatjes op de muren ter ere van de gesneuvelde politiemensen.