Argos

Eens was Argos zeer machtig, het heerste zelfs over 'Tíryns', 'Mykéne', 'Náfplio' en 'Asíni' en met het militante Spárta leefde het voortdurend op voet van oorlog.
De stad was beroemd om zijn beeldhouwkunst, vooral om de kunst van het bronsgieten. Verder spreekt Homerus al over de paarden van Argos, van het 'paardenvoedende Argos'.
Maar nu is het een saaie stad, zelfs het grote plein met de overdekte terrassen en sinaasappelbomen is saai, de bouwvallen zijn ook al niet spectaculair of het moest het theater zijn, dat zo'n 20.000 zitplaatsen telde. Wanneer u daarin omhoog klimt, wordt het immens groot.
Maar waarom dan toch Argos bezoeken? Ja, om het argeologisch-museum, om alles wat daarin staat uit de Myceense tijd. Het is niet groot en heel rustig, fijn voor liefhebbers.

Zes kilometer boven Argos verwijst men u naar het Iraíon. Het was eens het nationale heiligdom van de Argolis, de belangrijkste cultusplaats van Hera. Daar heeft, zo vertelt de legende, Agamemnon de koningen die met hem naar Troje trokken de eed van trouw laten afleggen.
Het opgravinggebied is zeer uitgestrekt, maar voor niet-vakmensen vanwege de schamele resten niet zo boeiend.