De ruïnes in Delphi

Waardoor die ruïnes? Hetzelfde verhaal als elders: het oude geloof verzwakte, het orakel werd minder geëerd en minder geloofd en dus steeds minder bezocht.
Koninklijke en andere hooggeplaatste rovers, zoals b.v. de Romeinen Sulla en Nero, plunderden de schatkamers en lieten de beelden wegslepen; dieven van lager allooi stalen jaar in jaar uit wat er van hun gading was tot de bouwstenen van de monumenten toe voor het bouwen van een schuur achter hun huis.
Keizer Julianus, die eerst christen was en zich later weer bekeerde tot het heidendom, stuurde in 362 na Chr. een gezant naar het orakel om te informeren naar de toestand ervan.

De boodschap van de Pythia aan de keizer is het laatste ons bekende schriftelijke orakel: 'Zeg aan de keizer, dat het gaaf gebouwde huis in verval is geraakt; Phoebos (de 'stralende') Apollo is geen toevlucht meer, de heilige laurier is verwelkt, zijn bronnen zwijgen voor immer, verstomd is het murmelen van het water'.
Tien jaar later werd het orakel met de grond gelijk gemaakt door de christelijke keizer Arcadius....

In 1892 kreeg de Franse Archeologische School voor tien jaar het recht om in Kastri, het dorpje boven de ruïnes, te graven. Men betaalde de primitieve dorpsbewoners wat om zich op de plaats van het huidige 'moderne' Delphi te vestigen. De archeologen liepen in die tijd nog wel eens de kans om onder vuur te worden genomen door weigerachtige dorpelingen.
Maar eind goed al goed: Moeder Aarde gaf het heiligdom weer prijs, de toeristen kwamen en Delphi werd welvarend.
De Fransen zetten uit dankbaarheid de schatkamer van de Atheners weer overeind en ... nergens in Griekenland werd zoveel Frans gesproken als in Delphi.