Finikoúnta

De naam van het plaatsje, 'Finikous' brengt ons ongeveer achtentwintighonderd jaar terug in het verleden. Toen moeten op deze kust de Foeniciërs (Finiki) zijn geland om er handel te drijven. Belangrijk?! Nou en of! Voor echte handel heb je een schrift nodig. Die Foeniciërs hadden er een, een Semitisch schrift, en hun handelpartners, de leergierige Grieken, kregen, met enige aanpassingen, zomaar een compleet schrift cadeau. Daarvoor hadden ze ooit een schrift gehad, het lineair B, geleend van de Kretenzers, maar dat was alweer lang vergeten. Dit Foenicisch-Griekse alfabet werd eeuwen later aan de Romeinen geleerd en nog eens eeuwen later leerden die het aan... ons.
Over die handel gesproken: wat zo lang geleden begon, is eeuwenlang doorgegaan. Zolang vanuit West-Europa schepen naar de Levant voeren om daar de schatten van het Oosten in te laden, zochten zij steeds deze kust op. Beschut tegen de steeds weer waaiende noordelijke passaat konden zij hier namelijk gemakkelijker dan op Kreta voor anker gaan, konden zij hier reeds hun waren doorverkopen en weer andere inslaan en konden zij veiliger varen dankzij de bescherming van de forten die men langs de kust bouwde.
Forten?... ja natuurlijk: wie hier de sterkste was kon zich het meest verrijken. Dus verschenen na de Foeniciërs en de oude Grieken de eerste buitenlanders, de Romeinen, met het zwaard in de vuist, en hun erfgenamen, de Byzantijnen moesten zich weer met hand en tand verdedigen tegen de jonge oprukkende volken. Toen zij na duizend jaar op het punt stonden onder die druk te bezwijken, werd de kust een prooi voor de Franken. Na de Franken kwamen de Venetianen, dan weer de Genuezen en dan de Turken. Maar de handel bleef dezelfde: handel in specerijen, in zijde, in wijn en... in slaven.

Finikoúnda is goed voor wat boodschappen en gezellige restaurantjes langs of op het strand. Veel Grieken die meer noordelijk op de Peloponnesus wonen, halen wat meesmuilend hun neus op voor 'wat daar in het zuiden woont' (in de Mani en Messinië). Finikoúnda en alle dorpjes en stadjes hier zijn misschien wat primitief, maar in elk geval nog heel authentiek, héél Grieks en dus héél vriendelijk.