Kastráki is een verzameling van kleine schilderachtige huizen. Het is er knus: veel winkeltjes en eetgelegenheden.
Het plaatsje ligt aan de voet van de zogeheten Metéorarotsen op de Thessalische vlakte.
Uit de vlakte rijzen die steenmassa's volkomen onverwacht op, duizelingwekkend steil, spiegelglad door het water dat ze miljoenen jaren heeft geslepen en vol littekens door de borende kracht van de wind.
Ze vormen geen gebergte, bijna elke rots staat los van de andere; als je er op een afstand naar kijkt, lijkt het een reusachtig versteend woud.
Je raakt er onmiddellijk van onder de indruk: op klaarlichte dag zijn de wanden vreemd zilvergrijs en vaak geheimzinnig donker; als je er op één van de kronkelwegen tussendoor wandelt kun je a.h.w. leunen op de stilte; 's avonds, als de zon ondergaat, vangen ze met hun kale wanden weer al het oranje licht en later, als de maan schijnt, zijn de rotsen bijna angstaanjagend met hun grillige en onwerkelijke vormen.