Kavala, een stad aan de zee
Kavala behoort tot één van de fraaiste Griekse steden. Met 70.000 inwoners is Kavala na Saloniki de grootste stad van Noord-Griekenland. Tegen de berghelling aangebouwde kleurige huizen geven de stad, ondanks de hoge nieuwbouw er tussendoor, een vrolijke aanblik. Vele, helaas nogal vervallen, neo-klassieke herenhuizen roepen een aparte sfeer op. De stad loopt naar zee uit in een landtong, waar zich de meeste historische bouwwerken bevinden. Aan de westkant ervan zijn de haven en de zeer levendige kaden met onder andere de tabaksloodsen voor de export van de in de omgeving verbouwde tabak.
Ongeveer 20 kilometer voor de kust ligt het eiland Thasos, waarvan Kavala in de vroege oudheid een kolonie is geweest. In beide wereldoorlogen wist Bulgarije zich tijdelijk van deze havenstad meester te maken.
Op de landengte naar de landtong staat nog een indrukwekkend deel van een aquaduct, Kamares (Hydragogeion), dat de Turken ongeveer 1550, tijdens de regering van Sultan Suleiman, lieten bouwen om de watertoevoer naar de landtong te regelen. Uit de dubbele rij bogen blijkt duidelijk, dat ze een Romeins voorbeeld hebben nagevolgd.
Aan de westkant van de landtong kan men de resten aantreffen van vestingmuren uit de byzantijnse tijd. Een goed bewaard burcht uit diezelfde periode bevindt zich op de hoogste punt van de stad: Kastro tis Panagias. In de smalle, naar de haven aflopende straatjes uit de Turkse tijd is een verlaten tehuis voor oude mannen, Imaret, dat in een zeer vervallen staat verkeert. De zuilengang met 18 koepels bestaat nog wel, alsmede de moskee. De Turkse spotnaam was Tembel-Haneh, tehuis voor luilakken. In de cellen rond de binnenplaats stonden meer dan 300 divans voor de duttende oude heren.
Ongeveer 20 kilometer voor de kust ligt het eiland Thasos, waarvan Kavala in de vroege oudheid een kolonie is geweest. In beide wereldoorlogen wist Bulgarije zich tijdelijk van deze havenstad meester te maken.
Op de landengte naar de landtong staat nog een indrukwekkend deel van een aquaduct, Kamares (Hydragogeion), dat de Turken ongeveer 1550, tijdens de regering van Sultan Suleiman, lieten bouwen om de watertoevoer naar de landtong te regelen. Uit de dubbele rij bogen blijkt duidelijk, dat ze een Romeins voorbeeld hebben nagevolgd.
Aan de westkant van de landtong kan men de resten aantreffen van vestingmuren uit de byzantijnse tijd. Een goed bewaard burcht uit diezelfde periode bevindt zich op de hoogste punt van de stad: Kastro tis Panagias. In de smalle, naar de haven aflopende straatjes uit de Turkse tijd is een verlaten tehuis voor oude mannen, Imaret, dat in een zeer vervallen staat verkeert. De zuilengang met 18 koepels bestaat nog wel, alsmede de moskee. De Turkse spotnaam was Tembel-Haneh, tehuis voor luilakken. In de cellen rond de binnenplaats stonden meer dan 300 divans voor de duttende oude heren.
