Monemvasia, het 'Griekse Gibraltar'
'Enige toegang', heet dit 'Griekse Gibraltar'. Het is namelijk een reusachtige rots, geel oplichtend in de felle zon.
Een door mensenhanden gemaakte brug verbindt haar met het dorpje Géfira (Jéfira, Brug!) op het vasteland. Bent u die brug eenmaal gepasseerd, dan houdt u rechts van u nog steeds een prachtig uitzicht over de haven van Géfira en de veelkleurige zee.
Links rijst de rots alsmaar steiler omhoog; de machtige sfeer die er van uitgaat doet je steeds sterker vermoeden, dat de wand iets groots verbergt.
Plotseling is de weg gebarricadeerd door hoge, gekanteelde muren. Achter de poort, net breed genoeg voor een man met een ezel, opent zich voor uw oog alles wat u er wellicht vermoedde en méér dan dat. Op elkaar gestapeld langs nauwe straatjes en steegjes liggen de huizen van een stadje. Hun daken herinneren aan Turkse tijden, zo ook hun ommuurde tuinen. Apart daarvan liggen de Byzantijnse kerkjes.
Hoog boven dat alles strekken zich lange, zware muren uit, die de bovenstad beschermen.
Een door mensenhanden gemaakte brug verbindt haar met het dorpje Géfira (Jéfira, Brug!) op het vasteland. Bent u die brug eenmaal gepasseerd, dan houdt u rechts van u nog steeds een prachtig uitzicht over de haven van Géfira en de veelkleurige zee.
Links rijst de rots alsmaar steiler omhoog; de machtige sfeer die er van uitgaat doet je steeds sterker vermoeden, dat de wand iets groots verbergt.
Plotseling is de weg gebarricadeerd door hoge, gekanteelde muren. Achter de poort, net breed genoeg voor een man met een ezel, opent zich voor uw oog alles wat u er wellicht vermoedde en méér dan dat. Op elkaar gestapeld langs nauwe straatjes en steegjes liggen de huizen van een stadje. Hun daken herinneren aan Turkse tijden, zo ook hun ommuurde tuinen. Apart daarvan liggen de Byzantijnse kerkjes.
Hoog boven dat alles strekken zich lange, zware muren uit, die de bovenstad beschermen.
