Monemvasia en haar verleden
Monemvasia, beter gezegd, de rots, heeft een bewogen verleden gehad. Immer was ze een laatste toevlucht voor de mensen op de Peloponnesos als vreemde troepen daar binnendrongen.
Het schijnt dat men zich hierop al in veiligheid heeft kunnen brengen voor de Goten onder Alarik, die verder alles, ook Athene en Sparta in zijn macht had. Dat was in 396. En in 1941 slaagden de Engelsen erin om van hieruit hun laatste troepen voor de aanstormende Duitsers te evacueren naar Kreta. Daartussen ligt anderhalf millennium van verdedigen en veroverd worden.
Monemvasia was ooit Byzantijns bezit, dan Frankisch, dan Pauselijk (!), dan Venetiaans en daarna Turks. Van die wisselende geschiedenis spreken de byzantijnse kerken - ooit waren het er 40! - en de bouwstijlen van de huizen.
Wat dat laatste betreft, de Byzantijnen bijvoorbeeld bouwden de bovenverdiepingen van steen, de Turken van hout. De waterreservoirs bij alle privé-woningen en de openbare cisternen (waterputten) wijzen op het feit dat de stad (de rots) geen bronnen bezat; in tijden van belegering waren ze een kwestie van leven en dood.
Er zijn gezellige cafeetjes en restaurantjes en veel winkeltjes waar kunstenaars (kunstenaars en schrijvers wonen hier graag!) hun waren verkopen.
Op de top van de berg, bij de Ayia Sophía, de byzantijnse kerk, waar nog steeds de kaarsen bij de iconen branden, kunt u begrijpen dat de stad ooit meer dan 30.000 bewoners kon tellen.
Het schijnt dat men zich hierop al in veiligheid heeft kunnen brengen voor de Goten onder Alarik, die verder alles, ook Athene en Sparta in zijn macht had. Dat was in 396. En in 1941 slaagden de Engelsen erin om van hieruit hun laatste troepen voor de aanstormende Duitsers te evacueren naar Kreta. Daartussen ligt anderhalf millennium van verdedigen en veroverd worden.
Monemvasia was ooit Byzantijns bezit, dan Frankisch, dan Pauselijk (!), dan Venetiaans en daarna Turks. Van die wisselende geschiedenis spreken de byzantijnse kerken - ooit waren het er 40! - en de bouwstijlen van de huizen.
Wat dat laatste betreft, de Byzantijnen bijvoorbeeld bouwden de bovenverdiepingen van steen, de Turken van hout. De waterreservoirs bij alle privé-woningen en de openbare cisternen (waterputten) wijzen op het feit dat de stad (de rots) geen bronnen bezat; in tijden van belegering waren ze een kwestie van leven en dood.
Er zijn gezellige cafeetjes en restaurantjes en veel winkeltjes waar kunstenaars (kunstenaars en schrijvers wonen hier graag!) hun waren verkopen.
Op de top van de berg, bij de Ayia Sophía, de byzantijnse kerk, waar nog steeds de kaarsen bij de iconen branden, kunt u begrijpen dat de stad ooit meer dan 30.000 bewoners kon tellen.
