De geschiedenis en Rome

Iedere stad heeft een bloeiperiode gekend. Daarin kreeg zij haar eigen gestalte, haar eigen karakter en ging ze open in schoonheid. En dan was de bloei voorbij, de bloem sloot zich en staat, nog schoon maar in zichzelf gekeerd, te mijmeren over haar verleden.
Zo ging het met Verona van de Scaligeri, met het Ravenna van Justinianus, met het Assisi van Franciscus, met het Siena van de gotiek, het Florence van de Renaissance, in feite met alle steden.

Maar zo ging het niet met Rome.
Rome was groot en is belangrijk als stad van de Etruskische koningen, als hoofdstad van het Romeinse Rijk, als de stad van het vroege christendom, als stad van de Renaissance, van de Barok enz.

Als het ene grote idee verbleekt is, wordt daar een ander geboren, als de ene bloei voorbij is en de stad gestorven lijkt, ontwaakt ze, soms pas na eeuwen, opnieuw. De geschiedenis van de Eeuwige Stad is inderdaad eindeloos, en daarom ook niet in enkele regels samen te vatten.

En er is nog iets:
Geheel anders dan in de andere steden zal ieder hier met een heel persoonlijke interesse binnenkomen. De christen in het algemeen, de gelovige katholiek in het bijzonder, de humanist; zij hebben allen hun eigen banden met deze stad; zij zullen daar allen hun eigen gedachten hebben.