Op zoek naar de Gallo Nero en Chianti

Het volgen van de N222, de zo geroemde wijnroute tussen Firenze (Florence) en Siena, is een voortreffelijke wijze om het wijngebied van de Chianti te verkennen.
Overal vindt u borden en weggetjes naar gerenommeerde wijndomeinen, waar u kunt proeven en oordelen. Een goede Chianti is geen goedkope wijn, want klasse laat zich altijd betalen. De belangrijkste druivensoort is de Sangiovese, die echter ook elders in Italië voorkomt. De Gallo Nero van de Chianto Classico, die slechts in een welomschreven gebied van herkomst gebotteld mag worden, wordt traditioneel gezien als een kwaliteitsgarantie. Kijk dus goed uit naar de zwarte haan, hoewel gezegd moet worden dat er veel beweging in het wereldje zit. Het hemdje hangt altijd nader dan het rokje en zo begrijpt u dat er buiten het consortium nog goede wijn bestaat.
Even terug naar de druivensoort: Sangiovese zou een samentrekking zijn van Sanguis Iovis, het bloed van Jupiter. Van één ding bent u alvast zeker: het is goddelijke wijn.

Over de Gallo Nero bestaat een aardige legende. Om een einde te maken aan het dagelijkse gekrakeel over gebiedsverdeling werden de Florentijnen en de Sienezen het eens om bij het kraaien van de haan ieder een ruiter naar elkaar toe te sturen. Waar de beide heren elkaar zouden ontmoeten, daar zou de grens vastgelegd worden. De haan van Siena was een prachtig dier, de concurrent van Firenze een mager scharminkel. Op de dag van afspraak kraaide de hongerige haan al te middernacht, terwijl zijn vetgemeste soortgenoot pas laat in de ochtend wakker werd. Zodoende ontmoetten de twee ruiters elkaar veel dichter bij Siena dan bij Firenze.
De moraal van het verhaal is dubbel: hoed u voor lepe handelaars, maar vergeet toch niet de wijn te proeven, want de Gallo Nero was al het embleem van de bonafide, middeleeuwse Lega del Chianti.