Palermo: ondanks alles trotse inwoners

Palermo stond een periode onder Spaans bewind. Hoewel de fraaie barokgebouwen in de stad uit die periode stammen, zette de neergang en het verval in de komende eeuwen door. Dat was voor een groot deel te wijten aan de nieuwe ontwikkelingen in de wereld.

Ontdekkingsreizen toonden aan dat de wereld nog vele onbekende eilanden en continenten kende waar goud, zilver en specerijen vaak voor het oprapen lagen. De Europese grootmachten, met Spanje voorop, gingen zich meer en meer op die buitenwereld richten, waardoor de Middellandse Zee het economisch belang verloor dat ze duizenden jaren had gehad.

Deze nieuwe koers van de geschiedenis had een voor Palermo verwoestend domino-effect. Want door de ontdekkingreizen werden betere schepen voortgebracht waarmee het rendabeler werd om de traditionele handelsroutes naar het verre oosten voortaan over zee te laten lopen.

Voor Palermo, dat in die oude handelsroutes een belangrijke overslaghaven was, betekende dit een nieuwe economische klap. De Middellandse Zee transformeerde in enkele eeuwen van een sneltrein tot een boemeltje. Voor conducteur Palermo kwam dat hard aan.

Van 1734 tot 1860 viel Palermo net als de rest van Sicilië onder het wrede bewind van de Bourbons alvorens in 1860 opgenomen te worden in de nieuwe Italiaanse republiek. In 1946 werd Palermo officieel hoofdstad van het autonome gewest Sicilië.

Nog steeds is Palermo een havenstad van betekenis. Naast de verpauperde en vervallen gedeelten waarin de herinnering aan de bloeitijd van weleer lijkt te vervagen, kent de stad tal van gebouwen, pleinen en monumenten die een gulle en fascinerende blik bieden op datzelfde verleden.

Maar de meest overtuigende herinnering aan Palermo als metropool zijn haar bewoners. Want of ze nu arm zijn of rijk, jong of oud, elke inwoner van Palermo bezit diezelfde trotse blik in de ogen die verraadt dat de waardigheid van de burgers de eeuwen van verval moeiteloos heeft overleefd.