Braga, het Rome van Portugal
Braga komt van Bracara Augusta: de Romeinen noemden de stad naar de oudste bewoners, de Keltische Bracari.
Zij hadden bijna 200 jaar nodig om het verzet te breken van al die stammen die we ook wel Lusitaniërs noemen. Daarom legden zij vooral voor een snelle verplaatsing van hun legers grote heirbanen aan. Vanuit Bracara liepen vijf van die heirbanen naar andere garnizoensplaatsen.
Maar geleidelijk aan ligt de betekenis van Bracara op een heel ander niveau. Een volgeling van de apostel Jacobus, Pedro van Rates, predikte hier het christendom en de apostel zou hem later tot bisschop van Bracara hebben gewijd, de eerste bisschop op het Iberisch schiereiland.
Aan dit feit ontlenen de bisschoppen van Braga hun titel 'Primaat van Spanje'. Tareja, de moeder van Alfonso Henriques, schonk de stad aan aartsbisschop Maurice Bourdin en van dat moment dateert de expansie van de bisschoppelijke macht en de dominante positie van de geestelijkheid in Braga. De bisschoppen zijn de stuwende kracht achter de erkenning van het Portugese koninkrijk, achter de voortgaande strijd tegen de Moren en later achter de missionering van de door de Portugezen ontdekte nieuwe werelden.
De bouwijver, soms ook wel bouwwoede van die bisschoppen maakte van Braga het Rome van Portugal.
De eerste aartsbisschop, een benedictijner monnik die door Henri uit Bourgondië werd ontboden, de latere Sâo (Sint) Geraldo, begon met de bouw van de Sé, de kathedraal.
Daarna zijn er, per hoofd van de bevolking althans, in Braga meer kerken gebouwd dan in Rome. Men zegt dat er, zó geteld, ook meer heiligen waren. Zeker woonden er op het hoogtepunt van de geestelijke macht bijna eens zoveel priesters en nonnen als leken in de stad. De adel daarentegen mocht geen bezittingen binnen de stadsmuren hebben.
In de 16e eeuw, toen de specerijhandel het land grote rijkdommen bracht, werden onder aartsbisschop Dom Diego Sousa, prachtlievend grandeseigneur, schitterende bouwwerken opgetrokken. En als in de 18e eeuw het goud van Brazilië en het elan van de Contrareformatie alles mogelijk maken, bereikt de bouwwoede haar hoogtepunt. Braga wordt het centrum van de barokke kunst in Portugal.
Het is geen wonder dat het woord 'barok' uit het Portugees komt: barocco betekent daarin 'ruwe parel'. De bisschoppen van deze tijd voerden een zeer wereldse staat. Zij en hun gevolg gingen in satijn gekleed, sierden zich met juwelen en hadden hun eigen privé-orkesten.
Eind 18e eeuw kwam er na veel sociale onrust een einde aan hun wereldlijke macht en moesten zij de feodale titel van 'Heer van Braga' opgeven. Na de revolutie van 1910 werden de bezittingen van de kerk door de republiek geconfisqueerd en kwam alle wereldlijke autoriteit in handen van leken.
Braga is tegenwoordig een levendige, bedrijvige en snel groeiende stad, waar heel moderne industrieën (b.v. auto-onderdelen) in belangrijkheid wedijveren met de kaarsenfabricage en de productie van religieuze kunst, beiden erfenissen van vroeger tijden. Maar de bouwwerken van toen geven de oude binnenstad nu nog een aparte sfeer, waarin het fijn is om rond te wandelen.
Zij hadden bijna 200 jaar nodig om het verzet te breken van al die stammen die we ook wel Lusitaniërs noemen. Daarom legden zij vooral voor een snelle verplaatsing van hun legers grote heirbanen aan. Vanuit Bracara liepen vijf van die heirbanen naar andere garnizoensplaatsen.
Maar geleidelijk aan ligt de betekenis van Bracara op een heel ander niveau. Een volgeling van de apostel Jacobus, Pedro van Rates, predikte hier het christendom en de apostel zou hem later tot bisschop van Bracara hebben gewijd, de eerste bisschop op het Iberisch schiereiland.
Aan dit feit ontlenen de bisschoppen van Braga hun titel 'Primaat van Spanje'. Tareja, de moeder van Alfonso Henriques, schonk de stad aan aartsbisschop Maurice Bourdin en van dat moment dateert de expansie van de bisschoppelijke macht en de dominante positie van de geestelijkheid in Braga. De bisschoppen zijn de stuwende kracht achter de erkenning van het Portugese koninkrijk, achter de voortgaande strijd tegen de Moren en later achter de missionering van de door de Portugezen ontdekte nieuwe werelden.
De bouwijver, soms ook wel bouwwoede van die bisschoppen maakte van Braga het Rome van Portugal.
De eerste aartsbisschop, een benedictijner monnik die door Henri uit Bourgondië werd ontboden, de latere Sâo (Sint) Geraldo, begon met de bouw van de Sé, de kathedraal.
Daarna zijn er, per hoofd van de bevolking althans, in Braga meer kerken gebouwd dan in Rome. Men zegt dat er, zó geteld, ook meer heiligen waren. Zeker woonden er op het hoogtepunt van de geestelijke macht bijna eens zoveel priesters en nonnen als leken in de stad. De adel daarentegen mocht geen bezittingen binnen de stadsmuren hebben.
In de 16e eeuw, toen de specerijhandel het land grote rijkdommen bracht, werden onder aartsbisschop Dom Diego Sousa, prachtlievend grandeseigneur, schitterende bouwwerken opgetrokken. En als in de 18e eeuw het goud van Brazilië en het elan van de Contrareformatie alles mogelijk maken, bereikt de bouwwoede haar hoogtepunt. Braga wordt het centrum van de barokke kunst in Portugal.
Het is geen wonder dat het woord 'barok' uit het Portugees komt: barocco betekent daarin 'ruwe parel'. De bisschoppen van deze tijd voerden een zeer wereldse staat. Zij en hun gevolg gingen in satijn gekleed, sierden zich met juwelen en hadden hun eigen privé-orkesten.
Eind 18e eeuw kwam er na veel sociale onrust een einde aan hun wereldlijke macht en moesten zij de feodale titel van 'Heer van Braga' opgeven. Na de revolutie van 1910 werden de bezittingen van de kerk door de republiek geconfisqueerd en kwam alle wereldlijke autoriteit in handen van leken.
Braga is tegenwoordig een levendige, bedrijvige en snel groeiende stad, waar heel moderne industrieën (b.v. auto-onderdelen) in belangrijkheid wedijveren met de kaarsenfabricage en de productie van religieuze kunst, beiden erfenissen van vroeger tijden. Maar de bouwwerken van toen geven de oude binnenstad nu nog een aparte sfeer, waarin het fijn is om rond te wandelen.
