De vissers van Mira
Mira (van de Arabische titel 'Emir'?) is eigenlijk een plaatsje van boeren en vissers maar in de zomer als zodanig onherkenbaar door massa's toeristen. Met name Praia de Mira, de zeekant, of als je wilt het visserskwartier van het dorp en 6 km daarbuiten gelegen, heeft zich aardig omgebouwd ten behoeve van de toeristenindustrie. Vroeger heette het Palheiros de Mira, om de houten palen waarop de huizen gebouwd waren. Naar die bouwwijze moet je nu echt zoeken. Je vindt ze eerder in Tocha (18 km naar het zuiden).
Rond Mira bestaat nog wel de oude manier van vissen zoals die langs deze kusten al sinds mensenheugenis is bedreven. Daarbij worden de netten vlak bij de kust uitgeworpen en vroeger met man en macht op het strand gesleept; tegenwoordig gebeurt dat met tractoren.
De vissers zijn bij gunstig weer de zee op en komen dan met volle netten aan op het strand. Dan is 'de bevolking' al gewaarschuwd!
Met handkracht en een tractor (enkele jaren geleden nog ossen) wordt de vracht het strand opgetrokken. Ook de vrouwen helpen mee om de vis te sorteren en weg te dragen. Het schouwspel is zeer de moeite waard.
Dikwijls blijft er nadien genoeg over om op te rapen voor een heerlijk maaltje gebakken vis (op de barbecue).
Rond Mira bestaat nog wel de oude manier van vissen zoals die langs deze kusten al sinds mensenheugenis is bedreven. Daarbij worden de netten vlak bij de kust uitgeworpen en vroeger met man en macht op het strand gesleept; tegenwoordig gebeurt dat met tractoren.
De vissers zijn bij gunstig weer de zee op en komen dan met volle netten aan op het strand. Dan is 'de bevolking' al gewaarschuwd!
Met handkracht en een tractor (enkele jaren geleden nog ossen) wordt de vracht het strand opgetrokken. Ook de vrouwen helpen mee om de vis te sorteren en weg te dragen. Het schouwspel is zeer de moeite waard.
Dikwijls blijft er nadien genoeg over om op te rapen voor een heerlijk maaltje gebakken vis (op de barbecue).
