Évora, erfgoed van de mensheid

De stadsmuren verbergen iets heel bijzonders.
Évora werd bewoond zolang er mensen in dit deel van de wereld woonden. De omgeving van de stad is bezaaid met dolmens en menhirs uit prehistorische tijden. In het hart van de stad verheffen zich de slanke Corinthische zuilen van een tempel uit de Romeinse tijd. De moren waren hier vierhonderd jaar en nog is hun aanwezigheid overal merkbaar. Voor de koningen van het jonge Portugal werd deze kleine heuvelstad hun favoriete residentie; een tijd lang was Évora na Lissabon de tweede stad van het land.

Évora, het Montmartre van Portugal

Grote geleerden kwamen er doceren op de universiteit en toekomstige koningen volgden er hun colleges. Architecten, beeldhouwers, edelsmeden, dichters, alle soorten kunstenaars togen naar de stad van hun koninklijke opdrachtgevers en maakten van Évora het Montmartre van Portugal. Het huidige Évora is de stad van die 'koninklijke' tijden.
Nadien hebben de gevolgen van de Spaanse overheersing, de Napoleontische oorlog, de burgeroorlogen en niet in het minst de sluiting van de door de jezuïeten geleide universiteit Évora voor lange tijd doen inslapen boven zijn verleden.

De Anjerrevolutie

Eerst in 1974 staat het plotseling weer voor het voetlicht der geschiedenis. Bij de oude Romeinse tempel wordt door opstandige officieren en andere revolutionairen de Anjerrevolutie voorbereid. En dat is geen toeval.
Sinds eeuwen al is de stad het hart en de marktplaats van een eindeloos landbouwgebied waar weinigen alle grond bezitten die ze door anderen voor weinig laten bewerken. Zo wordt Évora het symbool van de Portugese revolutie. Duizenden idealisten trekken de eerste jaren na 1974 in hun vakanties naar Évora om samen met de arbeiders te gaan werken op de onteigende gronden en zo te getuigen van hun solidariteit met de revolutie en van hun geloof in deze nieuwe rode wereld.
Dit gebeurde totdat het nieuwtje eraf was en veel hervormende maatregelen, ook onteigeningen, ongedaan werden gemaakt.

Évora ontwaakt

Maar Évora is weer ontwaakt; het is (weer!) een educatief en cultureel centrum, Portugals vijfde stad. Bij Unesco-besluit van 1986 werd de stad 'Erfgoed van de mensheid'.

Zo presenteert het zich ook; alle gebroken lantaarns op de pleinen zijn vervangen, de trottoirs met hun ingewikkelde mozaïekfiguren zijn gaaf hersteld, de inwoners hebben hun vensters overal opgefleurd met geraniums en de revolutionaire graffiti op de muren hebben ze laten verdwijnen onder de witte verf waarmee ze hun stad weer een stralend aanzien hebben gegeven. De studenten zijn teruggekeerd, de toeristen hebben in drommen de revolutionaire sympathisanten vervangen en vullen de straten, winkels en restaurants van Évora.