Sagres bij 'het einde van de wereld'
In Sagres is alleen het haventje met de vissersboten en de visafslag interessant.
Het fort en de zeevaartschool liggen enkele kilometers verder op de Kaap Sao Vicente, een klip vanwaar u een prachtig uitzicht heeft over rotsformaties en de Atlantische Oceaan.
Aan dit havenstadje is de naam van Hendrik de Zeevaarder sterk verbonden. De illustere Portugese prins stichtte de haven in het begin van de vijftiende eeuw om als uitvalsbasis te dienen voor zijn zee-expedities. Van de gebouwen uit die tijd is het grootste deel door sir Francis Drake met de grond gelijk gemaakt toen hij in 1587 de stad Lagos en omstreken veroverde. Alleen het fort staat nog fier overeind.
Niettemin zijn er nog een aantal andere zaken die het stadje de moeite waard maken. Dat zijn in de eerste plaats de twee smalle kapen die vanuit Sagres als een scheepsboeg de Atlantische Oceaan in steken.
De meest westelijke, Kaap Vicentius, geldt als het meest zuidelijke punt van het Europese vasteland.
Deze kaap was het laatste wat vroegere ontdekkingsreizigers van Portugal zagen wanneer ze hun maanden-, en soms zelfs jarenlange tochten ondernamen. Vóór die tijd gold dit punt als het 'einde van de wereld', oftewel: 'daar waar het land eindigt en de zee begint', zoals de dichter Camões het uitdrukte. Op de kaap staat een vuurtoren die helaas niet te beklimmen is.
Iets zuidelijker ligt de kaap 'Ponta des Sagres'.
Hier vinden we het Fortaleza do Promontório, het gebouwencomplex dat door Hendrik de Zeevaarder gebouwd werd om onder meer als zeevaartschool te dienen. Op deze plek werkten verder de wetenschappers op het gebied van navigatie die Hendrik om zich heen verzameld had.
De geschiedenis vertelt dat Hendrik hier zelf ook 40 jaar van zijn leven vertoefde. Het bureau in zijn werkkamer zou een uitzicht hebben gehad op de Oceaan. Van hieruit keek de man die Portugal de wereld bezorgde uit over de verre einder terwijl hij droomde van onbekende continenten en vreemde volkeren. Het vertrek waar hij woonde en werkte is nog te bezichtigen.
Het Fort is geheel gerestaureerd, op een manier die gerust 'barbaars' genoemd mag worden. Ze hebben namelijk alles aangesmeerd met cement, waardoor de originele muren onzichtbaar zijn geworden. Men wilde er namelijk een soort jeugdopvoedingsgesticht van maken.
Het fort en de zeevaartschool liggen enkele kilometers verder op de Kaap Sao Vicente, een klip vanwaar u een prachtig uitzicht heeft over rotsformaties en de Atlantische Oceaan.
Aan dit havenstadje is de naam van Hendrik de Zeevaarder sterk verbonden. De illustere Portugese prins stichtte de haven in het begin van de vijftiende eeuw om als uitvalsbasis te dienen voor zijn zee-expedities. Van de gebouwen uit die tijd is het grootste deel door sir Francis Drake met de grond gelijk gemaakt toen hij in 1587 de stad Lagos en omstreken veroverde. Alleen het fort staat nog fier overeind.
Niettemin zijn er nog een aantal andere zaken die het stadje de moeite waard maken. Dat zijn in de eerste plaats de twee smalle kapen die vanuit Sagres als een scheepsboeg de Atlantische Oceaan in steken.
De meest westelijke, Kaap Vicentius, geldt als het meest zuidelijke punt van het Europese vasteland.
Deze kaap was het laatste wat vroegere ontdekkingsreizigers van Portugal zagen wanneer ze hun maanden-, en soms zelfs jarenlange tochten ondernamen. Vóór die tijd gold dit punt als het 'einde van de wereld', oftewel: 'daar waar het land eindigt en de zee begint', zoals de dichter Camões het uitdrukte. Op de kaap staat een vuurtoren die helaas niet te beklimmen is.
Iets zuidelijker ligt de kaap 'Ponta des Sagres'.
Hier vinden we het Fortaleza do Promontório, het gebouwencomplex dat door Hendrik de Zeevaarder gebouwd werd om onder meer als zeevaartschool te dienen. Op deze plek werkten verder de wetenschappers op het gebied van navigatie die Hendrik om zich heen verzameld had.
De geschiedenis vertelt dat Hendrik hier zelf ook 40 jaar van zijn leven vertoefde. Het bureau in zijn werkkamer zou een uitzicht hebben gehad op de Oceaan. Van hieruit keek de man die Portugal de wereld bezorgde uit over de verre einder terwijl hij droomde van onbekende continenten en vreemde volkeren. Het vertrek waar hij woonde en werkte is nog te bezichtigen.
Het Fort is geheel gerestaureerd, op een manier die gerust 'barbaars' genoemd mag worden. Ze hebben namelijk alles aangesmeerd met cement, waardoor de originele muren onzichtbaar zijn geworden. Men wilde er namelijk een soort jeugdopvoedingsgesticht van maken.
