Granada en de voorgeschiedenis

Als je vanuit Granada naar het zuiden rijdt, kom je bij een hoge pas (860m) met een lange naam: 'Puerto del Suspiro del Moro', 'De pas van de verzuchting van de Moor'.... Hier heeft volgens de overlevering Boabdil, de laatste Moorse koning van Granada, halt gehouden op zijn weg naar de ballingschap; hij heeft zich omgedraaid om een laatste (schitterende!) terugblik te hebben op zijn geliefde stad en de tranen sprongen hem in de ogen. Zijn moeder moet hem toen hebben toegesnauwd: 'Je doet er goed aan te wenen als een vrouw om wat je niet hebt verdedigd als een man'.

Het was januari 1492. De 'Katholieke Koningen' Ferdinand en Isabella hadden met de verovering van Granada heel Spanje in handen. De 'Reconquista', de droom van 'herovering', was na eeuwen verwezenlijkt. Alsof dat nog niet genoeg was, gaven zij in datzelfde Granada hun koninklijke steun aan een man die een nieuwe vaarweg naar Indië zocht en deze man, Columbus, ontdekte in oktober van datzelfde jaar een nieuw werelddeel en voegde dat toe aan hun kroon. 1492, begin van een nieuwe tijd voor de wereld, maar ook de afsluiting van een lang hoofdstuk in de Spaanse geschiedenis.

Bijna 800 jaar tevoren (711) hadden de moslims, die vanuit Afrika bij Gibraltar landden, een gemakkelijke prooi gehad aan het uiteengevallen rijk der Westgoten. Toch vormden zich vrij snel nieuwe, kleine, katholieke bolwerken en koninkrijkjes.
Groter en sterker geworden, begonnen deze in de 12e eeuw aan de Reconquista. Het laatste Moorse rijk was dat der Nasriden in Granada. 250 jaar bestond het; een bestaan van manoeuvreren, van onderhandelen met de christenen, zelfs van gemene zaak met hen maken tegen eigen volk, een bestaan vol intriges binnen eigen hof.

Maar... Granada beleefde een ongekende bloei! Alle Moorse vluchtelingen kwamen daarheen, de stad was zeker even groot als tegenwoordig, ± 170.000 inwoners, en zij bracht de laatste en wellicht meest bejubelde bloei van de islamitische kunst in Spanje voort: het Alhambra, het 'Rode Paleis'.