Het schilderachtige Peñíscola

Peñíscola is afgeleid van het Latijnse 'peninsula' = schiereiland. Op een uitstekende rots, aan drie kanten ingesloten door de zee, ligt Peñíscola, een oude citadel. Zowel de Feniciërs als de Carthagers hadden al ontdekt, dat zo'n plek van grote strategische waarde is en ze maakten daar dan ook gebruik van. Hannibal veroverde het tijdens de Punische oorlog.

Nadat de Moren ten tijde van de Reconquista in 1233 uit de plaats waren verdreven, werd Peñíscola door Jaime I overgedragen aan de Tempeliers, een ridderorde. Zij werden weer opgevolgd door de orde van de Montesa ridders.

Benedictus XIII, antipaus uit Avignon, vluchtte naar deze plaats en woonde er van 1412-1422, strijdend voor erkenning. 'Papa Luna' werd hij genoemd. Filips II bouwde de vestingmuren. U kunt er zijn wapenschilden zien, onder andere op de Puerta de Felipe.

Een stad met een bewogen geschiedenis, die tijdens de Spaanse Successieoorlog ook nog een 17 maanden durend beleg doorstond. Sinds die tijd is het eigenlijk pas echt een 'stad', want vanwege die trouw ontving ze van Filips V haar stadsrechten.

Het is een schilderachtig stadje, onregelmatig gebouwd met steile straatjes. De citadel, gebouwd door de Tempeliers is open voor publiek. Hoewel ernstig beschadigd tijdens het al genoemde beleg, zijn er toch nog zalen te zien met mooie gewelven en gotische vensters. Benedictus XIII liet het kasteel verbouwen, zodat hij er met zijn hofhouding kon wonen. In de schatkamer van de parochiekerk (1739) vindt u nog herinneringen aan zijn pontificaat.

Naast de citadel is nog een kleine kerk, de 'Virgen de la Ermitana'. In dit kerkje is nog een heel oud beeld, dat volgens de legende door Jacobus de Meerdere, de apostel van Spanje, zou zijn meegebracht.