
Toen de Britten Gibraltar veroverden, trokken de Spanjaarden weg en op de heuvels tegenover de rots stichtten zij een stadje dat ze 'San Roque' noemden, 'Heilige Rots'. De inwoners van dit San Roque maken nu nog steeds directe aanspraak op Gibraltar. Geleid door hun burgemeester vormen ze steeds weer een 'gemeentebestuur in ballingschap' onder het goedkeurend oog van de Spaanse regering.
Toen de Spanjaarden waren weggetrokken kwamen Genuezen, Marokkanen, Portugezen en joden er zich vestigen in een wonderlijke symbiose met de altijd zeer nadrukkelijk aanwezige Britten.
Tijdens de Napoleontische oorlogen, toen het wat beter boterde tussen Spanjaarden en Britten, vestigden zich ook weer Spanjaarden op Gibraltar. Zo is die bevolking van een 32000 zielen een sterk mediterrane, vooral Rooms-katholieke Spaans sprekende gemeenschap, sterk beïnvloed door de Engelse cultuur, die, zoals gezegd, zeer nadrukkelijk aanwezig is èn ondergaan wordt.
Men zegt bijvoorbeeld wel eens, dat het Spaanse 'mañana' ophoudt bij de grens van Gibraltar. De Spaanse regering heeft overigens niet altijd reden om gelukkig te zijn met deze toekomstige onderdanen: de situatie heeft van Gibraltar een notoir smokkelaarnest gemaakt en voor de toerist zijn ze ook vaak erg nadrukkelijk aanwezig!