Sevilla, voorheen centrum van cultuur

Van de overheersing der Romeinen, wier keizers Hadrianus en Traianus hier vlakbij geboren werden, resten nog stadsmuren en op 8 km van de stad liggen de ruïnes van het Romeinse Italica.

Hoe belangrijk ze steeds ook was, de grootste bloei begint voor de stad in Arabische tijden. In de 11e eeuw maakt Sevilla zich los van het Kalifaat van Córdoba en bouwt zelfstandig aan een welvaart die 600 jaar zal duren.
In de 12e eeuw bouwt de moorse dynastie der Almohaden de stad vol met monumenten die we nu nog kunnen zien (b.v. de Giralda) en dan al wordt Sevilla een centrum van cultuur. Als Ferdinand III, de Heilige, de stad in 1248 verovert (herovert - Réconquista!) en opnieuw bevolkt, zetten de nieuwe bewoners de traditie voort en voegen aan al de Arabische verworvenheden die van de gotiek en later van de Renaissance toe.

De stad werd een favoriete residentie van de koningen.
Wanneer Columbus Amerika heeft ontdekt en Sevilla, de havenstad, zich op de handel met de nieuwe wereld stort, komt het absolute hoogtepunt. De stad krijgt een monopoliepositie in de handel, in het Casa de Contratación worden alle ondernemingen geregeld.

Maar dan verzandt de rivier, Sevilla wordt onbereikbaar voor zeeschepen en het Casa de Contratación wordt overgeplaatst naar Cádiz.
Begin 19e eeuw komen daar nog eens de Napoleontische oorlogen bij; de bezetting door de Fransen verlamt de stad totaal.

Nu, in onze dagen, is Sevilla de hoofdstad van een gebied met een bloeiende toeristenindustrie. Ook andere industrieën duiken op. De vruchtbare velden van Andalusië lijken na eeuwen hun belofte in te lossen en Sevilla te maken tot het centrum van een Spaans Californië.
Niet zó wonderlijk: voeg aan 3000 (!) uren zonneschijn per jaar 8 miljoen hectare vruchtbare grond en water toe, dan móet er wel een wonder van productiviteit ontstaan.